Χώρες με υψηλό Δείκτη Καταναλωτικής Εμπιστοσύνης σήμερα, μπορούν να «εξάγουν» περισσότερους τουρίστες και στη χώρα μας.

Σε μία προσπάθεια να προβλέψει τις χώρες απ’ όπου μπορεί να υπάρξει αύξηση της ζήτησης για τον εισερχόμενο τουρισμό στην Ελλάδα, ο Σύνδεσμος Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων μέσω του Sete Intelligence καταγράφει τον Δείκτη Καταναλωτικής Εμπιστοσύνης για την Ελλάδα και τις κυριότερες αγορές της με βάση τα στοιχεία του ΟΟΣΑ (ΟΕCD). Ο δείκτης αυτός, ο οποίος μετρά το επίπεδο εμπιστοσύνης των καταναλωτών κάθε χώρας, μπορεί να αποτελέσει έναν πολύ καλό, πρόδρομο δείκτη της αναμενόμενης ζήτησης από την κάθε αγορά, αφού η διάθεση / ροπή για ταξίδια είναι άμεσα συνυφασμένη με την οικονομική ασφάλεια των καταναλωτών.
Ισχυρή ζήτηση λοιπόν μπορεί να αναμένεται από Τσεχία, Φινλανδία, Ουγγαρία, Ολλανδία, Πολωνία, Σλοβακία, ΗΠΑ και σε μικρότερο βαθμό από Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία. Αντίθετα χαμηλή απόδοση αναμένεται να έχουν οι Δανία, Ελλάδα, Ιταλία, Τουρκία και Βρετανία. Παρόμοια είναι η εικόνα που προκύπτει και από τα στοιχεία προγραμματισμού πτήσεων- εξαίρεση αποτελεί η Βρετανία που, παρά την αρνητική εικόνα του Δείκτη Καταναλωτικής Εμπιστοσύνης, παρουσιάζει αύξηση στον προγραμματισμένο αριθμό πτήσεων / θέσεων.

«Οι υψηλότερες/χαμηλότερες τιμές δείχνουν μεγαλύτερα επίπεδα καταναλωτικής εμπιστοσύνης και άρα αυξημένη/ μειωμένη διάθεση για διακοπές», επισημαίνει το ινστιτούτο, προσθέτοντας ότι τον Ιανουάριο του 2017, τον υψηλότερο δείκτη (CCI) κατέχει η Σλοβακία με 102,8. Την ίδια περίοδο, ο μέσος όρος των χωρών του ΟΑΣΑ κυμαίνεται στο 101,2, παρουσιάζοντας αύξηση 0,6 σε σχέση με τον Ιανουάριο του 2016. Τη μεγαλύτερη αύξηση το Ιανουάριο παρουσιάζει η Φιλανδία +3,7% και CCI 103,4. Τη μεγαλύτερη πτώση, 2,3%, παρουσιάζει η Τουρκία με CCI 96. Οι Δείκτες Καταναλωτικής Εμπιστοσύνης της Τουρκίας (96) και της Ελλάδας (96,8), με πτώση 0,3% είναι οι χαμηλότεροι από τις χώρες που αναλύονται και οι μοναδικοί κάτω από το 100.

Οι αφίξεις από αέρα, στεριά και θάλασσα

Ως προς τις αφίξεις στο ξεκίνημα της χρονιάς στη χώρα μας, το μήνα Ιανουάριο, παρατηρήθηκε αύξηση 6,9% των διεθνών αεροπορικών αφίξεων, σε σχέση με τον Ιανουάριο του 2016. Συγκεκριμένα, κατεγράφησαν +18.000 αφίξεις στο σύνολο της χώρας. Το 43% αυτών των αφίξεων, οφείλεται στην αύξηση που παρατηρείται στο Ελ. Βενιζέλος και το 57% στην αύξηση που παρατηρείται στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης.

Ως προς τις οδικές αφίξεις, τον Ιανουάριο του 2017 κατέγραψαν μείωση 10,8%, σε σχέση με τον Ιανουάριο του 2016. Η καταγραφή των αφίξεων γίνεται από τα κατά τόπους Αστυνομικά Τμήματα βάσει υπηκοότητας, ανεξαρτήτως τόπου μόνιμης κατοικίας και -συνεπώς- περιλαμβάνει και αλλοδαπούς μετανάστες στην Ελλάδα που επιστρέφουν από ταξίδι στο εξωτερικό. Τον Ιανουάριο, οι οδικές αφίξεις ήταν σχεδόν 64 χιλ. λιγότερες από τον αντίστοιχο μήνα του 2016.

Ως προς τις θαλάσσιες αφίξεις, παρατηρείται αύξηση της επιβατικής κίνησης στις γραμμές Ιταλίας Ελλάδας κατά 6,8% σε σχέση με τον Ιανουάριο του 2016. Στην κίνηση εσωτερικής ακτοπλοΐας, τον Ιανουάριο παρατηρείται μείωση στο σύνολο της επιβατικής κίνησης κατά 3,8%. Πτώση 44,3% εμφανίζει το Β. Αιγαίο (ειδικότερα: Χίος-Μυτιλήνη -48% και Ικαρία-Σάμος -32,3%), ενώ αύξηση 16,3% παρουσιάζουν οι Κυκλάδες και για το σύνολο της Κρήτης η αύξηση αντιστοιχεί σε 2,8%.

Στη μέγγενη αυστηρής, πολυετούς εποπτείας, θα διατηρήσουν οι πιστωτές την ελληνική οικονομία ακόμη και μετά το τέλος του προγράμματος.

Η νέα φάση της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, που αναμένεται, πια, να πάρει σάρκα και οστά μετά τις γερμανικές εκλογές για να ξεκινήσει να υλοποιείται μετά τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος, το 2018, φέρνει -de facto- νέο μηχανισμό εποπτείας.

Το θέμα, σιωπηρά βρίσκεται στο σκεπτικό των Θεσμών, και μπορεί να μην αποτελεί φλέγουσα προτεραιότητα, αλλά είναι κεφάλαιο που δεν θα καθυστερήσει να ανοίξει. Μοιραία θα ξεκινήσει να εξετάζεται, μετά τις γερμανικές εκλογές το φθινόπωρο, με νέο κύκλο διαπραγματεύσεων για την επόμενη μέρα στην Ελλάδα, αφού τότε θα απομένει διάστημα μικρότερο του έτους, έως τη λήξη του τρίτου Μνημονίου, το καλοκαίρι του 2018. Σε εκείνο τον κύκλο διαπραγματεύσεων θα ενταχθεί, όπως όλα δείχνουν, η εξειδίκευση της επόμενης, μεσομακροπρόθεσμης φάσης αναδιάρθρωσης του χρέους, αλλά και του πλαισίου εποπτείας που θα συνοδεύει την υλοποίησή του τα επόμενα χρόνια.

Ήδη ξένοι διπλωμάτες, «φωτογραφίζουν» καθεστώς ισχυρής αιρεσιμότητας (conditionality) - δηλαδή συγκεκριμένων όρων που πρέπει να εκπληρώνει η Ελλάδα για να «κερδίζει» τη σταδιακή, εφαρμογή του νέου πακέτου μέτρων για το χρέος.

Αν και στη φάση αυτή όλα είναι ρευστά, αφού η αξιολόγηση παραμένει ανοικτή και οι μεγάλοι χρηματοδότες της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, η Γαλλία και η Γερμανία να βρίσκονται ενώπιον κρίσιμων εκλογών, η διαχείριση του ελληνικού προβλήματος, εντός ευρώ, μετά το 2018 θεωρείται πως είναι, μέσες άκρες, προδιαγεγραμμένη.

Τέταρτο Μνημόνιο και... άλλα σενάρια
Στο ιδανικό σενάριο, ξένοι θεωρούν ως πιθανότερη εξέλιξη, μετά τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος η χώρα να «γλιτώσει» ένα νέο Μνημόνιο, με παροχή δηλαδή νέου δανείου. Θα μπορούσε όμως να «περάσει» σε καθεστώς πιστωτικής διευκόλυνσης, το πλαίσιο δηλαδή που διαπραγματευόταν η χώρα, πριν από τις εκλογές του 2015, και το οποίο είναι σχεδιασμένο να λειτουργεί ως δίχτυ ασφαλείας έναντι των αγορών.

Στην περίπτωση αυτή, η Ελλάδα δεν θα παίρνει δόσεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα, αφού θεωρητικά θα έχει ανοίξει ο δρόμος των αγορών για δανεισμό με ανεκτό κόστος, αλλά θα έχει την εγγύηση από την Ευρωζώνη πως θα υπάρχουν διαθέσιμα κεφάλαια για αυτή, εφόσον τηρούνται συγκεκριμένα προαπαιτούμενα. Ο μηχανισμός αυτός λειτουργεί πρακτικά σαν ασφάλιστρο κινδύνου έναντι των αγορών, και ο σχεδιασμός του στοχεύει στη διευκόλυνση της χώρας να εδραιώσει πρόσβαση στις αγορές, τον πιο αυστηρό κριτή για μια οικονομία, αφού εκεί δεν χωρούν πολιτικές διαπραγματεύσεις και ελιγμοί.

Στο πιο δυσμενές σενάριο, η χώρα θα μπορούσε να βρεθεί ενώπιον της ανάγκης ενός τέταρτου Μνημονίου, με παροχή νέας χρηματοδότησης από την Ευρωζώνη, ίσως και από το ΔΝΤ. Εδώ σαφώς τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα, αφού μια τέτοια εξέλιξη, εγκυμονεί και άλλους, πιο ακραίους κινδύνους για τη χώρα, και στην καλή εκδοχή αυτού του σεναρίου, η εποπτεία θα είναι και πιο αυστηρή και πιο τακτική.

Σε όλα πάντως τα πιθανά σενάρια για την επόμενη μέρα, η Ελλάδα έχει διασφαλισμένο ένα πλαίσιο πολυετούς εποπτείας από τους πιστωτές, με προκαθορισμένες απαιτήσεις για δημοσιονομικούς στόχους και μεταρρυθμίσεις, και εκείνο που παραμένει απροσδιόριστο είναι πόσο ασφυκτικό θα είναι αυτό.

«Έχουμε δει πολλά από την Ελλάδα...»
Άλλωστε η διάθεση των πιστωτών διαφάνηκε και από την κατεύθυνση που αποφασίστηκε στο τελευταίο Eurogroup με τους πιστωτές, στη βάση της ατζέντας του ΔΝΤ να απαιτούν προκαταβολική νομοθέτηση μέτρων που θα εφαρμοστούν τελικά, μετά τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος. Αυτό αποτυπώνει, όχι μόνο τις πιέσεις που δέχονται μεγάλοι πιστωτές της χώρας λόγω των εκλογικών αναμετρήσεων στο εσωτερικό τους αλλά και την ισχυρή δυσπιστία που κυριαρχεί στους πιστωτές προς την ικανότητα και τη βούληση του πολιτικού δυναμικού της χώρας, ανεξαρτήτως αποχρώσεων, να κάνει κτήμα του τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.

imerisia.gr