Πόσες συγκινήσεις αλήθεια…και συνάμα μία τεράστια δύναμη μέσα σου!

Ο αργαλειός ήταν η τέχνη για πολλές κυρίες των παιδικών μου χρόνων , εκείνες που η αγκαλιά τους ήταν ο μικρός καθημερινός παράδεισος μας .

Θυμάμαι!

Θυμάμαι πάντα εκείνους τους σπάνιους και ξεχωριστούς ανθρώπους!

Εκείνους που δεν χάνουνε ποτέ το άρωμα τους. Αυθεντικοί αναλλοίωτοι στο πέρασμα του χρόνου. Χρόνος που μοιάζει στάσιμος μπροστά στην παρουσία τους και θέλεις να ζεις ξανά και ξανά εκείνες τις στιγμές!

Θυμάμαι , πιτσιρίκος στην παλιά μου γειτονιά .

Μόλις είχε ξημερώσει, με τις πρώτες ακτίνες της Ανατολής , μια γλυκιά φωνή μας προσκαλούσε , ήταν οι ξεχωριστές εκείνες οι κύριες με τον αργαλειό τους, που μόλις είχαν ξεκινήσει να υφαίνουν στην γειτονιά.

Άνθρωποι αρκετά (όπως όλοι μας τότε) φτωχοί , αλλά ταυτόχρονα και πολύ πλούσιοι σε συναισθήματα , με αγάπη που έφτανε και περίσσευε για όλους , μικρούς και μεγάλους , στην γειτονιά μας.

Έλα Μιχαλάκη μου, Νικολάκη μου, Κωστάκη μου, να σας δώσουμε το δωράκι σας, η γλυκιά τους φωνούλα μας προσκαλούσε .

Στην παλάμη τους υπήρχαν αρκετές καραμέλες και δύο λέξεις γραμμένες σε ένα χαρτάκι μικρό , ίσα , ίσα που χωρούσαν οι λέξεις και έλεγαν :

Να είστε πάντα χαρούμενοι , ακόμα και αν χρειαστεί να συναντήσετε τις μεγαλύτερες φουρτούνες στην ζωή σας

Πόσες συγκινήσεις αλήθεια….και συνάμα να νιώθεις μια τεράστια δύναμη και αγάπη μέσα μου!

Είναι εκείνοι οι άνθρωποι , οι καλοί μου γείτονες , που όταν σου μιλούσαν καθάριζε η σκέψη σου από τον πόνο και την ίδια στιγμή δάκρυζαν τα μάτια σου από χαρά.

Πόσο όμορφα αλήθεια είναι , να κουβαλάς μέσα σου για πάντα εκείνο το παιδί !

Πάντα θα θυμάμαι ….!