Αφήστε το μίσος και ανακαλύψτε την αγάπη , όχι την αγάπη από συμφέρον, αλλά την αγάπη που αγγίζει κάθε ευαίσθητη χορδή της ψυχής μας και ομορφαίνει τις σκέψεις μας.
Πριν μερικά χρόνια , ημέρα Παρασκευή, Ιούλιος θυμάμαι , ήταν ένα γλυκό απόγευμα .
Ήταν μία κουραστική μέρα , θυμάμαι .
Το νησί μας όμως είχε τον τρόπο του, για να ηρεμήσει το μέσα μου , να γαληνέψει την ψυχή μου , ένιωσα σε μία στιγμή ένα συναίσθημα μοναδικό ν’αγγίζει τις σκέψεις μου και η κουραστική εκείνη μέρα να τελειώσει μέσα σε ένα γλυκό απόγευμα , που έχουμε όλοι ανάγκη , να το ζούμε και να είμαστε ευγνώμονες .
Το νησί μας, ναι , είναι ένας παράδεισος , με γλυκά απογεύματα ,που οφείλουμε να τα φυλάξουμε βαθιά μέσα στην ψυχή μας. Εδώ , στον ευλογημένο τόπο μας δεν μπορεί να χορτάσει η ψυχή σου την απλότητα , το γαλάζιο , το μπλε.
Είναι και εκείνες οι στιγμές , με τις δροσερές ημέρες του καλοκαιριού, νιώθεις να περπατάς μέσα στα γλυκά μονοπάτια του νησιού μας και ζεις εκεί που ζει η σιωπή, εκεί συναντάς το μεγάλο μυστήριο της ζωής.
Εκεί δεν υπάρχουν λέξεις, υπάρχει μόνο ησυχία, δεν υπάρχουν εμείς και οι άλλοι, δεν υπάρχουν κακές σκέψεις, δεν υπάρχει η κακία, το μίσος, δεν υπάρχει ο φανατισμός...
Αγαπώ τα γλυκά απογεύματα του νησιού μας , με το δροσερό αεράκι του, με τη μοναδική ξεχωριστή σιωπή του και τον κατακόκκινο ουρανό του να φλέγεται.
Πολλές φορές που είμαι λυπημένος από λέξεις που φονεύουν το νόημα της ύπαρξης μας, βγαίνω έξω στους δρόμους του όμορφου νησιού μας, για να συναντήσω το γλυκό απόγευμα , για να νιώσω την δροσερή αύρα του καλοκαιριού να με χαϊδεύει.
Είναι εκείνο το γλυκό απόγευμα ,που μου θυμίζει να ξεχνάω κάθε κακή στιγμή, να κρατάω μόνο τα αυθεντικά χαμόγελα, τις ζεστές αγκαλιές, τις καλημέρες της καρδιάς.
Είναι πάντα εκείνο το συναίσθημα που αγγίζει τρυφερά την ψυχή μου και με κάνει να ζω το θαύμα της ζωής!!!
ΚΩΣ!!
Ο Παράδεισος μας !!