Νέα νοτιοκορεατική επιστημονική έρευνα υποστηρίζει πως όσοι κοιμούνται αργά το βράδυ και συνήθως δυσκολεύονται να ξυπνήσουν το πρωί, είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν διαβήτη και άλλα προβλήματα υγείας, όπως είναι το μεταβολικό σύνδρομο και η σαρκοπενία. Αυτό τουλάχιστον ισχύει συγκριτικά με τους πρωινούς τύπους.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την ενδοκρινολόγο δρα Ναν Χι Κιμ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Κορέας στο Ανσάν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της αμερικανικής Ενδοκρινολογικής Εταιρείας για θέματα κλινικής ενδοκρινολογίας και μεταβολισμού «Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism» μελέτησαν 1.620 άτομα ηλικίας 47 έως 59 ετών.

Οι συμμετέχοντες απάντησαν για τις συνήθειες και την ποιότητα του ύπνου τους, ενώ υποβλήθηκαν επίσης σε τεστ αίματος και άλλες εξετάσεις. Από τους 1.620, οι 480 ταξινομήθηκαν ως πρωινοί χρονότυποι, ως 95 ως νυχτερινοί και οι υπόλοιποι ως τίποτε από τα δύο.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι βραδινοί τύποι ήταν πιθανότερο να κάνουν κακό ύπνο και να ακολουθούν ανθυγιεινές συμπεριφορές όπως είναι το κάπνισμα, η καθιστική ζωή και το φαγητό αργά τη νύχτα, από ό,τι οι πρωινοί τύποι. Οι νυχτερινοί, είχαν επίσης υψηλότερα επίπεδα χοληστερόλης και τριγλυκεριδίων στο αίμα τους.

Κατά μέσο όρο, οι άνθρωποι που έμεναν ξύπνιοι έως αργά το βράδυ, είχαν 1,7 μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν διαβήτη τύπου 2 και μεταβολικό σύνδρομο, δηλαδή υψηλή αρτηριακή πίεση, υψηλό σάκχαρο και πάχος στην κοιλιά, τα οποία, ιδίως όταν συνδυάζονται, αυξάνουν τον καρδιαγγειακό κίνδυνο.

Οι βραδινοί τύποι είχαν επίσης 3,2 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν σαρκοπενία, δηλαδή μυϊκή απώλεια, σε σχέση με τους πρωινούς. Μεταξύ των δύο φύλων, οι άνδρες που ξενυχτάνε, έχουν 2,9 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για διαβήτη και 3,8 φορές για σαρκοπενία, έναντι 2,2 των γυναικών νυχτερινών τύπων.

Ο χρονότυπος ενός ανθρώπου καθορίζεται από το βιολογικό ρολόι του, το οποίο εξαρτάται από γενετικούς παράγοντες, την ηλικία, το φύλο, το περιβάλλον κ.α., ενώ μπορεί να τροποποιηθεί στην πορεία της ζωής από παράγοντες όπως η σωματική άσκηση και η διατροφή.

Όσο για το με ποιο τρόπο μπορεί ένας άνθρωπος που «λειτουργεί» καλύτερα τη νύχτα να βοηθηθεί; Η λύση είναι η χημική ουσία μελατονίνη, η οποία συμβάλλει στη χαλάρωση του σώματός μας και μας κάνει να κοιμόμαστε πιο εύκολα.

Τα βρίσκουμε αποθηκευμένα στον οργανισμό μας (στα λιποκύτταρα) και μπορούν να μας δώσουν την απαραίτητη ενέργεια όταν χρειασθεί. Δημιουργούνται στο έντερο (από την τροφή) και στο ήπαρ από απλούστερες λιπαρές ενώσεις τα λιπαρά οξέα (το λινολεικό, το λινολενικό , το εικοσοπεντανοικό οξύ κ.ά.).

Το λίπος που περισσεύει, ο οργανισμός μας το αποθηκεύει στην κοιλιά ή κάτω από το δέρμα, για να το χρησιμοποιήσει όταν το χρειασθεί μετατρέποντάς το σε ενέργεια. Επίσης, αποθηκεύει περισσευούμενο λίπος και χοληστερίνη στα αγγεία (αρτηριοσκλήρυνση) και μέσα στα όργανα (π.χ. λιπώδης εκφύλιση ήπατος). Όταν συμβεί αυτό αρχίζουν τα δυσάρεστα…

Τα λίπη και η χοληστερόλη δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν στα αγγεία και στο αίμα μας με τη μορφή λίπους (επειδή είναι αδιάλυτα στο νερό, και θα προκαλούσαν εμβολές στα μικρά αγγεία). Έτσι, ενώνονται χημικά με πρωτεΐνες (τις λιποπρωτεΐνες) και μετατρέπονται σε υδατοδιαλυτές ενώσεις. Μπορούν τώρα να κυκλοφορούν στο αίμα, φτάνουν στο ήπαρ, όπου υφίστανται νέα επεξεργασία και μετατρέπονται σε νέες μορφές, και ξαναμπαίνουν στην κυκλοφορία για να φτάσουν στα διάφορα όργανα.

Η χοληστερόλη έπειτα από το ήπαρ μεταφέρεται στο αίμα είτε με τις υψηλής πυκνότητας λιποπρωτεΐνες (- HDL) είτε με τις πολύ χαμηλής πυκνότητας λιποπρωτεΐνες(VLDL), που με τη σειρά τους διασπώνται στις χαμηλής πυκνότητας λιποπρωτεΐνες (- LDL). Το άθροισμα LDL (είναι το 70%) και HDL (το υπόλοιπο 30%) δίνει την ολική χοληστερίνη.

Το 70% περίπου της ολικής χοληστερίνης που κυκλοφορεί στο αίμα μας είναι ενδογενούς προέλευσης, δηλαδή παράγεται από τον οργανισμό μας (από το ήπαρ), ενώ το υπόλοιπο 30% είναι εξωγενούς προέλευσης, δηλαδή το παίρνουμε από την τροφή.

Ο οργανισμός μας έχει τη δυνατότητα να ρυθμίσει το επίπεδα των λιποπρωτεϊνών του (επομένως και τα επίπεδα των λιπιδίων), αυξάνοντας ή μειώνοντας τον ρυθμό παραγωγής του σε λιποπρωτεΐνες. Επίσης, μπορεί να ρυθμίσει την ταχύτητα εισόδου των λιποπρωτεϊνών στην κυκλοφορία του αίματος, καθώς και την απομάκρυνσή τους από την κυκλοφορία του αίματος.

Σκεφθείτε λοιπόν και σημειώστε με μεγάλα γράμματα το πόσο σημαντικό είναι να λειτουργεί «καλά» ο οργανισμός μας. Όπου καλή λειτουργία σημαίνει και καλή ρύθμιση των τιμών της χοληστερίνης.

Οι τιμές γίνονται παθολογικές όταν αποτυγχάνει στη ρύθμιση ο οργανισμός μας λόγω των επιβαρύνσεων και της δυσλειτουργίας του.

Άλλοι επιβαρυντικοί παράγοντες είναι:

1. Γονιδιακές αιτίες (κληρονομική χολιστεριναιμία χαρακτηριζόμενη από μετάλλαξη γονιδίων)
2. Η χρήση ορισμένων φαρμάκων
3. Ο τρόπος διαβίωσης και η διατροφική μας συμπεριφορά (κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων ζωικών λιπών)
4. Η αποφυγή και η έλλειψη σωματικής δραστηριότητας
5. Η αύξηση του σωματικού βάρους πάνω από το φυσιολογικό κ.λπ.

Οι λιποπρωτεΐνες χαμηλής πυκνότητας (LDL) , η λεγόμενη και «κακή χοληστερίνη», μπορεί να εναποτεθεί στα αγγεία, αν η τιμή της είναι υψηλή και να δημιουργήσει αθηρωματώδεις πλάκες και αρτηριοσκλήρυνση, με κατάληξη την κακή κυκλοφορία.

Το υπόλοιπο (30%) οι λιποπρωτεΐνες υψηλής πυκνότητας (HDL) ή λεγόμενη και «καλή χοληστερίνη», μεταφέρονται από τους ιστούς προς το ήπαρ για αποβολή. Στη διαδρομή της προς το ήπαρ έχει την δυνατότητα να αφαιρέσει χοληστερίνη που περισσεύει στους ιστούς και από τα τοιχώματα των αγγείων και να λειτουργήσει προστατευτικά για τον οργανισμό μας, εξ ου και «καλή χοληστερίνη».

Για τον λόγο αυτό τα υψηλά επίπεδα LDL συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο για στεφανιαία νόσο. Ενώ τα υψηλά επίπεδα της HDL (η γυμναστική ή η χειρωνακτική εργασία αυξάνει την τιμή της) προστατεύουν τον οργανισμό από τον κίνδυνο της αθηρωμάτωσης των αγγείων, η οποία έχει ως επακόλουθο τα καρδιακά ή εγκεφαλικά επεισόδια, ενώ τα χαμηλά επίπεδά της αυξάνουν αυτόν τον κίνδυνο.

Ο αθηρωματικός δείκτης, τέλος, είναι το κλάσμα με αριθμητή του την ολική χοληστερίνη του αίματος, ενώ στον παρανομαστή την HDL χοληστερίνη. Φυσιολογικές τιμές μικρότερες του 5-4,5. Για να είναι σωστή χρειάζεται νηστεία 12 περίπου ωρών πριν την εξέταση.

• Η Ματίνα Χρονοπούλου σπούδασε Φυσικοπαθητική Θεραπευτική στην Αγγλία και απέκτησε δίπλωμα Μεταπτυχιακών Σπουδών, Naturopathic Doctor, Lic. Dip. Master Ac., TCM στο Βελονισμό και την Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική και διδακτορικό Δίπλωμα - zougla.gr

Κάνει διαγνώσεις με τη μύτη καλύτερα και από τους γιατρούς

Λέγεται Φράνκι και δεν είναι γιατρός, αλλά σκύλος, παρ’ όλα αυτά κάνει με τη μύτη του διαγνώσεις καρκίνου τόσο πετυχημένα, που έχει αφήσει άφωνους τους επιστήμονες.

Αμερικανοί ερευνητές του Πανεπιστημίου Ιατρικών Επιστημών του Αρκάνσας, με επικεφαλής τον δρα Ντόναλντ Μπόντενερ, παρουσίασαν τον αξιοθαύμαστο τετράποδο «συνεργάτη» τους στο ετήσιο συνέδριο της Ενδοκρινολογικής Εταιρείας των ΗΠΑ, σύμφωνα με το BBC.

Ο Φράνκι μπορεί να «μυρίσει» τον καρκίνο του θυρεοειδούς σε ανθρώπους που ποτέ πριν δεν έχουν διαγνωστεί με τη νόσο. Οι δοκιμές με 34 καρκινοπαθείς έδειξαν ότι ο σκύλος είχε ποσοστό επιτυχίας 88% στις διαγνώσεις του για ύπαρξη όγκου. Υπήρξαν δύο περιπτώσεις ψευδώς θετικές και άλλες δύο ψευδώς αρνητικές.

Αν και δεν θεωρείται πιθανό ότι οι σκύλοι θα αξιοποιηθούν ευρέως ως διαγνωστικά «εργαλεία» στο μέλλον, όμως, οι επιστήμονες ευελπιστούν ότι θα ανακαλύψουν τις χημικές ουσίες που οι σκύλοι μπορούν να μυρίσουν σε έναν καρκινοπαθή, πράγμα που θα οδηγήσει σε νέου τύπου διαγνωστικές εξετάσεις με τη χρήση ειδικών συσκευών που λέγονται «ηλεκτρονικές μύτες».

Ο θυρεοειδής αδένας στο λαιμό παράγει ορμόνες που ρυθμίζουν τον μεταβολισμό. Οι όγκοι του εν λόγω αδένα είναι σχετικά σπάνιοι και συνήθως διαγιγνώσκονται μέσω του επιπέδου των ορμονών στο αίμα ή μέσω βιοψίας.

Ορισμένοι καρκίνοι προδίδουν την ιδιάζουσα χημική «υπογραφή» τους προκαλώντας την έκκριση συγκεκριμένων οργανικών πτητικών ουσιών από το σώμα, ιδίως μέσω της αναπνοής του ασθενούς ή των ούρων. Οι σκύλοι, που έχουν τουλάχιστον δέκα φορές καλύτερη όσφρηση από τους ανθρώπους, μπορούν να μυρίσουν αυτές τις ουσίες."

Ήδη προηγούμενα πειράματα με τον «καλύτερο φίλο» του ανθρώπου, έχουν δώσει ενθαρρυντικές ενδείξεις για τη διάγνωση και άλλων μορφών καρκίνου, όπως του εντέρου και των πνευμόνων.

Όπως διαπιστώθηκε, ένας σκύλος είναι δυνατό να εκπαιδευθεί, ώστε να ξεχωρίζει τη διαφορετική οσμή των ούρων ενός υγιούς και ενός καρκινοπαθούς. Ο Φράνκι, ένας γερμανικός ποιμενικός, αντιδρά πολύ χαρακτηριστικά όταν μυρίζει το δείγμα των ούρων που προέρχεται από έναν ασθενή, ενώ αδιαφορεί, όταν αυτό προέρχεται από κάποιον υγιή άνθρωπο.

Οι γιατροί αναρωτιούνται τι άλλο μπορεί άραγε να μυρίζει ο Φράνκι (και άλλοι σκύλοι) πέρα από τον καρκίνο; Δεν είναι τυχαίο ότι σκύλοι διαπρέπουν στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ στον εντοπισμό εκρηκτικών με τη μύτη τους. Η προοπτική ότι, χάρη στους σκύλους, μπορεί να μειωθεί η ανάγκη για επεμβατικές βιοψίες, είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.

protothema.gr