Στη λίστα αναμονής που έχει δημιουργηθεί βρίσκονται περίπου 25 άτομα

Μια νέα τρέλα έχει αρχίσει να κάνει σιγά-σιγά την εμφάνισή της με πρωταγωνιστές δισεκατομμυριούχους που δηλώνουν πρόθυμοι να αυτοκτονήσουν με αντάλλαγμα την ψηφιακή αποθήκευση των περιεχομένων του εγκεφάλου τους.
Την τουλάχιστον περίεργη ιδεά ανέπτυξε η εταιρεία Netcome η οποία υπόσχεται ότι μπορεί να αποθηκεύσει το περιεχόμενο του ανθρώπινου μυαλού σε υπολογιστή και έτσι να το καταστήσει «αιώνιο».
Σε αντάλλαγμα ζητά από τους πελάτες της να υποβληθούν σε μια διαδικασία που θυμίζει υποβοηθούμενη ευθανασία και είναι νόμιμη σε πέντε πολιτείες των ΗΠΑ.
Στη λίστα αναμονής που έχει δημιουργηθεί βρίσκονται περίπου 25 άτομα.
Η διαδικασία η οποία όπως ξεκαθαρίζει η εταιρεία είναι «100% θανατηφόρα» προβλέπει τη χορήγηση ουσιών για ταρίχευση στον πελάτη ενώ αυτός είναι ακόμα ζωντανός. «Ο χρήστης θα βιώσει μια εμπειρία παρόμοια με αυτή της υποβοήθουμενης ευθανασίας» υποστηρίζει ο συνιδρυτής της Netcome, Ρόμπερτ Μάκινταϊρ.
«Στόχος μας είναι να διατηρήσουμε τον εγκέφαλο σας ώστε να παραμείνουν άθικτες όλες οι αναμνήσεις σας: από το αγαπημένο σας βιβλίο έως τα συναισθήματα για μια μηλόπιτα ή ένα δείπνο με τους αγαπημένους φίλους και την οικογένεια. Πιστεύουμε ότι μέσα στον αιώνα που ζούμε θα μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτά τα δεδομένα προκειμένου να επαναφέρουμε τη συνείδησή σας» αναφέρεται στην ιστοσελίδα της εταιρείας.

Επιστήμονες στις ΗΠΑ κατάφεραν να ξανανιώσουν τον εγκέφαλο γερασμένων ποντικιών και να βελτιώσουν τις λειτουργίες της μάθησης και της μνήμης τους, χορηγώντας στα πειραματόζωα μια πρωτεΐνη που υπάρχει στο αίμα του ανθρώπινου ομφάλιου λώρου.

Τα πειραματόζωα έγιναν πιο νεανικά και πιο έξυπνα. Είναι η πρώτη φορά που μια ανθρώπινη πρωτεΐνη έχει αυτό το αποτέλεσμα.

To εντυπωσιακό επίτευγμα -αν αποδειχθεί εφικτό να επαναληφθεί και στους ανθρώπους- μπορεί να βοηθήσει μελλοντικά στην ανάπτυξη νέων αντιγηραντικών θεραπειών για τον ανθρώπινο εγκέφαλο, αλλά και θεραπειών για νευροεκφυλιστικές παθήσεις όπως η νόσος Αλτσχάιμερ. Θα πρέπει όμως να προηγηθούν κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους και ορισμένοι επιστήμονες εμφανίζονται επιφυλακτικοί, με δεδομένο ότι συχνά αυτό που έχει αποτελέσματα στα πειραματόζωα, δεν «δουλεύει» εξίσου καλά στο ανθρώπινο σώμα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή νευρολογίας Τόνι Γουίς-Κορέϊ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Nature", είχαν γίνει διεθνώς γνωστοί προ ετών, όταν είχαν δείξει ότι οι πρωτεΐνες από το αίμα νεαρών ποντικιών μπορούσαν να «φρεσκάρουν» τα γερασμένα ποντίκια. Αυτή τη φορά, οι επιστήμονες έκαναν κάτι ανάλογο στον εγκέφαλο των ποντικιών, χρησιμοποιώντας ανθρώπινο αίμα. Οι ερευνητές χορήγησαν στα γερασμένα ποντίκια πλάσμα ανθρωπίνου αίματος (τόσο από νέους όσο και από ηλικιωμένους) ανά τέσσερις μέρες επί δύο εβδομάδες. Το αίμα που προερχόταν από ηλικιωμένους ανθρώπους, δεν βοήθησε καθόλου, αλλά το αίμα από τους νέους είχε πολύ θετικό αντίκτυπο στα ηλικιωμένα ποντίκια.

imerisia.gr

Ένας όγκος που περιείχε ένα μίνι-εγκέφαλο, βρέθηκε να αναπτύσσεται στην ωοθήκη ενός 16χρονου κοριτσιού στην Ιαπωνία.

Ο πλάτους δέκα εκατοστών όγκος ανακαλύφθηκε τυχαία, όταν το κορίτσι υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση σκωληκοειδούς απόφυσης.

Όταν οι γιατροί άνοιξαν τον όγκο, βρήκαν μέσα σε αυτόν ένα σύμπλεγμα από τρίχες, ένα εγκεφαλικό ιστό πλάτους τριών εκατοστών και μια λεπτή πλάκα από οστό κρανίου.
Η προσεκτική εξέταση στη συνέχεια έδειξε ότι επρόκειτο για ένα είδος μικρής παρεγκεφαλίδας, η οποία στη μία πλευρά της έμοιαζε να διαθέτει εγκεφαλικό στέλεχος (το τμήμα που συνδέεται με το νωτιαίο μυελό).

Κατά καιρούς οι όγκοι των ωοθηκών έχουν βρεθεί να περιέχουν ξένους ιστούς, όπως τρίχες, δόντια, χόνδρο, λίπος και μυς. Οι εν λόγω όγκοι, συνήθως καλοήθεις, αποκαλούνται τερατώματα. Αν και η αιτία τους είναι άγνωστη, μια πιθανή εξήγηση είναι ότι οφείλονται σε ανώριμα ωάρια, τα οποία με ανεξέλεγκτο τρόπο παράγουν διάφορα μέρη του σώματος.

Εγκεφαλικά κύτταρα έχουν συχνά ανακαλυφθεί σε τερατώματα των ωοθηκών, αλλά είναι εξαιρετικά ασυνήθιστο να φθάσουν σε τέτοιο σημείο οργάνωσης που να μοιάζουν πια με εγκέφαλο, όπως στην περίπτωση του κοριτσιού.

Το κορίτσι πάντως δεν εμφάνιζε κάποια συμπτώματα, νευρολογικά ή άλλα, και δεν είχε ιδέα για το τι περιείχε η ωοθήκη της. Ο όγκος τελικά αφαιρέθηκε χωρίς περαιτέρω επιπλοκές.

Άλλες όμως περιπτώσεις γυναικών με τερατώματα ωοθηκών έχει αναφερθεί ότι εμφάνισαν αλλαγή προσωπικότητας, παρανοϊκές σκέψεις, σύγχυση, ευερεθιστότητα, επιληπτικές κρίσεις, απώλεια μνήμης κ.α. Αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι το ανοσοποιητικό σύστημα αντιλαμβάνεται τα εγκεφαλικά κύτταρα μέσα στην ωοθήκη ως ξένο σώμα και τους επιτίθεται.

Οι γιατροί, με επικεφαλής τον Μασαγιούκι Σιντάκου του Ιατρικού Κέντρου Σίγκα της Ιαπωνίας, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό νευροπαθολογίας «Neuropathology», σύμφωνα με το «New Scientist».

ethnos.gr

Πρώτη πιθανή απάντηση: Γιατί έτσι το φιλί αποκτά περισσότερο συναίσθημα, γίνεται πιο ρομαντικό και παθιασμένο.

Δεύτερη πιθανή απάντηση: Γιατί δεν υπάρχει πιο άβολη και αμήχανη στιγμή από το να σε φιλάει κάποιος και να σε κοιτάει από απόσταση αναπνοής.

Σύμφωνα με την επιστήμη, και οι δύο παραπάνω απαντήσεις είναι λανθασμένες. Η σωστή βρίσκεται στον... εγκέφαλό μας. Έρευνα του Πανεπιστημίου του Royal Holloway του Λονδίνου, που δημοσιεύτηκε στην Journal of Experimental Psychology: Human Perception and Performance, έδειξε ότι είναι πολύ δύσκολο για τον ανθρώπινο εγκέφαλο να εστιάσει ταυτοχρόνως σε δύο διαφορετικές αισθήσεις. Να επεξεργαστεί εν προκειμένω την αφή, όταν παράλληλα αναλύει οπτικά ερεθίσματα. Ως εκ τούτου, τη στιγμή που αρχίζει το φιλί, τα μάτια αντανακλαστικά κλείνουν για να μπορέσει ο οργανισμός μας να απολαύσει αυτό που του συμβαίνει.

Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν οι γνωστικοί ψυχολόγοι Polly Dalton και Sandra Murphy, αφού διεξήγαγαν πειράματα που δεν περιλάμβαναν φιλιά, αλλά εργασίες που σχετίζονταν με την όραση, τις οποίες ανέθεσαν σε εθελοντές -γυναίκες και άντρες-, ενώ μετρούσαν πόσο ευαίσθητη ήταν η αφή τους.

«Όταν εστιάζουμε την προσοχή μας σε ένα οπτικό ερέθισμα, μειώνεται η επίγνωση των άλλων αισθήσεων. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το λαμβάνουν υπόψη οι σχεδιαστές αυτοκινήτων, αεροπλάνων και άλλων μηχανημάτων στα οποία η ασφάλεια είναι παράγοντας ζωτικής σημασίας» σημειώνει η Dalton και συνεχίζει: «Τα ευρήματά μας εξηγούν γιατί κλείνουμε τα μάτια όταν θέλουμε να εστιάσουμε την προσοχή μας στις άλλες αισθήσεις μας. Είναι ο τρόπος που έχουμε για να κατευθύνουμε τις νοητικές δυνάμεις μας προς αυτό που πραγματικά μας ενδιαφέρει τη δεδομένη στιγμή».

Ο χρόνος κυλάει, ο χρόνος τρέχει, ο χρόνος μένει ακίνητος, ανάλογα με τη στιγμή και με τον άνθρωπο. Με άλλα λόγια, το πόσο χρόνος πέρασε, είναι μια υποκειμενική εμπειρία που εν πολλοίς αποτελεί ένα αίνιγμα για την επιστήμη.

Τώρα, για πρώτη φορά, Πορτογάλοι επιστήμονες έκαναν ένα βήμα διαλεύκανσης του μυστηρίου, ανακαλύπτοντας στον εγκέφαλο πειραματόζωων ορισμένους νευρώνες που φαίνεται να ρυθμίζουν τη βίωση του χρόνου.

Οι ερευνητές του Κέντρου Champalimaud για το Άγνωστο, στη Λισαβώνα, με επικεφαλής τον Τζόζεφ Πάτον, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science», πιστεύουν ότι έχουν πλέον μια νευροβιολογική εξήγηση για το πώς ο εγκέφαλος παράγει την εκτίμηση του χρόνου. Αλλά επίσης, έδειξαν ότι είναι δυνατό, με τη χειραγώγηση των κατάλληλων νευρώνων, να χειραγωγηθεί το βίωμα του χρόνου.

Τα πειράματα σε ποντίκια έφεραν στο φως μια ομάδα βαθιών νευρώνων που, με τις κατάλληλες έξωθεν επεμβάσεις, κάνουν τα ζώα να υπερεκτιμούν ή να υποεκτιμούν τη διάρκεια ενός καθορισμένου χρονικού διαστήματος. Με άλλα λόγια, να νομίζουν ότι πέρασε περισσότερος ή λιγότερος χρόνος από ό,τι πραγματικά συνέβη.

Αντίθετα με πιο χειροπισαστά πράγματα, όπως η όραση ή η ακοή, που έχουν συγκεκριμένα όργανα (μάτια και αυτιά) και αντίστοιχα εγκεφαλικά κέντρα, το πέρασμα του χρόνου δεν έχει κάποιο όργανο, ούτε είχε έως τώρα βρεθεί κάποιο σχετικό κέντρο στον εγκέφαλο. Για κάθε ξεχωριστό άνθρωπο, ο χρόνος κυλάει με ξεχωριστό τρόπο σε κάθε ξεχωριστή στιγμή, ανάλογα με τα συναισθήματά του, την προσοχή και τα κίνητρά του (χωρίς να λάβουμε υπόψη το ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα, ότι σύμφωνα με μερικούς φυσικούς, αντικειμενικός χρόνος στην πραγματικότητα δεν υπάρχει).

Όμως η εκτίμηση του χρόνου που πέρασε, ήταν ανέκαθεν ζωτική για κάθε ζώο, αν μη τι άλλο για λόγους επιβίωσης. Η νέα μελέτη επιβεβαιώνει ότι η βίωση του χρόνου σχετίζεται με ορισμένους νευρώνες που απελευθερώνουν το νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνη και οι οποίοι βρίσκονται στη λεγόμενη «συμπαγή μοίρα της μέλαινας ουσίας». Στους ανθρώπους η καταστροφή αυτής της εγκεφαλικής περιοχής προκαλεί τη νόσο Πάρκινσον, η οποία, μεταξύ άλλων, αλλοιώνει την υποκειμενική αίσθηση του χρόνου.

Με κάποιο τρόπο, οι ερευνητές εκπαίδευσαν -μετά από προσπάθειες μηνών- τα πειραματόζωα να εκτιμούν αν η διάρκεια ενός χρονικού διαστήματος ανάμεσα σε δύο διαδοχικούς ήχους ήταν μικρότερο ή μεγαλύτερο από ενάμισι δευτερόλεπτο.

Στη συνέχεια, μέσω της τεχνικής της οπτογενετικής (δηλαδή της χρήσης του φωτός για τη χειραγώγηση των νευρώνων), παραπλάνησαν τα ποντίκια να νομίζουν ότι είχε περάσει περισσότερος ή λιγότερος χρόνος από τον πραγματικό. Οι επιστήμονες συμπέραναν ότι ξεγέλασαν τα ποντίκια από την αλλαγή στη συμπεριφορά των ζώων, καθώς ασφαλώς δεν μπορούν να ξέρουν πώς ένα ποντίκι αντιλαμβάνεται υποκειμενικά τον χρόνο.

«Το βασικό μας εύρημα είναι πως δείξαμε ότι η δραστηριότητα των εν λόγω νευρώνων είναι επαρκής για να αλλάξει τον τρόπο που τα ζώα αντιλαμβάνονται το πέρασμα του χρόνου» δήλωσε ο Πάτον.

Το ερώτημα πλέον είναι κατά πόσο κάτι ανάλογο συμβαίνει στους ανθρώπους. Οι ερευνητές θεωρούν πολύ πιθανό ότι ένα παρόμοιο νευρωνικό κύκλωμα υπάρχει στον ανθρώπινο εγκέφαλο - και είναι δυνατό να χειραγωγηθεί εξίσου καλά.

Οπότε ίσως κάποτε όλοι -με το κατάλληλο εγκεφαλικό «τρικ»- να μπορούν να επιβραδύνουν το εσωτερικό «ρολόι» τους τόσο, ώστε να νιώθουν κατά βούληση σαν τους αιώνια ερωτευμένους, για τους οποίους ο χρόνος έχει σταματήσει!

Από το ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σελίδα 1 από 25

 

 

eshopkos-foot kalymnosinfo-foot kalymnosinfo-foot nisyrosinfo-footer lerosinfo-footer mykonos-footer santorini-footer kosinfo-foot expo-foot