arxiki selida

×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 575

Υπαρκτός καπιταλισμός

Δεκέμβριος 24, 2013

Ο υπαρκτός καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που υπερασπίζεται με πάθος τα συμφέροντα του 1% έναντι των συμφερόντων της υπόλοιπης κοινωνίας. Αποτελούν απλά συνέπειες της χρηματοοικονομικής κρίσης του 2008 τα μεγάλα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα -ύφεση ή στάσιμη ανάπτυξη, ραγδαία αυξανόμενη ανεργία, χαμηλές προοπτικές για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, έλλειψη ζήτησης, διεύρυνση του χάσματος μεταξύ των εχόντων και των μη εχόντων, κοινωνικός αποκλεισμός- που αντιμετωπίζουν σήμερα τόσο η Ευρώπη όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες;

Υπάρχουν ισχυρά επιχειρήματα ότι όλα αυτά τα σοβαρά ζητήματα δεν οφείλονται απλά σε μια σοβαρή χρηματοοικονομική κρίση με επίκεντρο τον ανεπτυγμένο κόσμο, αλλά στο γεγονός ότι ο σημερινός καπιταλισμός αδυνατεί πλέον να λειτουργήσει έστω με στοιχειώδη τρόπο που να μπορεί να συμβάλει στη διατήρηση μιας βιώσιμης και ισόρροπης ανάπτυξης.

Η λεγόμενη «χρηματιστικοποίηση» της οικονομίας, που είναι όντως ιδιαίτερα επιρρεπής σε χρηματοοικονομικές κρίσεις και καταρρεύσεις όπως έδειξε ο Χάιμαν Μίνσκι, δεν μπορεί να νοηθεί ανεξάρτητα από τις διαδικασίες παραγωγής ή τις εξελίξεις στην πραγματική οικονομία. Ο αναπτυγμένος καπιταλισμός εμφάνιζε σοβαρές διαρθρωτικές πιέσεις και παραμορφώσεις για αρκετές δεκαετίες πριν από την έκρηξη της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2007-08, όπως η κρίση υπερπαραγωγής, εμπορικά ελλείμματα, αδυναμία στην αύξηση νέων θέσεων εργασίας, καθώς και αυξημένα επίπεδα δημόσιου και ιδιωτικού χρέους.

Πράγματι, το κύμα χρηματιστικοποίησης, που πολλοί έχουν ονομάσει «καπιταλισμό καζίνο» ή «καπιταλισμό του χρηματιστηρίου», αλλά που στην ουσία ισοδυναμεί με την απορρύθμιση των γιγαντιαίων χρηματοπιστωτικών/χρηματοοικονομικών οντοτήτων με την ικανότητα να διαμορφώνουν και να ελέγχουν τη μοίρα εθνικών οικονομιών, ξεκίνησε ως απόρροια των διαρθρωτικών προβλημάτων που ήταν συνδεδεμένα με τη μεταπολεμική δομή της καπιταλιστικής συσσώρευσης, η κατάρρευση της οποίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970 απειλούσε την επέκταση του καπιταλισμού. Ως εκ τούτου, η «χρηματιστικοποίηση» δεν προκύπτει από το πουθενά, αλλά αναδύεται ως εναλλακτικό μοντέλο στην παρακμή της μεταπολεμικής δομής της συσσώρευσης.

Στην εποχή της χρηματιστικοποίησης της οικονομίας, και κυρίως στην εποχή της λιτότητας μετά την χρηματοοικονομική κρίση του 2008, ο μηχανισμός κίνησης για τη μεγιστοποίηση του κέρδους λαμβάνει τη μορφή της απόλυτης συμπίεσης των μισθών και άλλων μορφών εκμετάλλευσης, συμπεριλαμβανομένης της κοινωνικοποίησης των ιδιωτικών απωλειών, τη βίαιη μεταβίβαση δημοσίων περιουσιακών στοιχείων στον ιδιωτικό τομέα και τη δημιουργία ενός καθεστώτος πεονίας χρέους.

Με την επικράτηση της χρηματιστικοποίησης της οικονομίας (η κινητήρια δύναμη πίσω από την παγκοσμιοποίηση και τη διαμόρφωση του σημερινού νεοφιλελεύθερου πρότζεκτ), η οικονομική μεγέθυνση, οι προοπτικές απασχόλησης και το βιοτικό επίπεδο επιδεινώνονται σημαντικά σε όλο τον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο. Αυτό αποδεικνύεται εύκολα όταν συγκρίνουμε τα ποσοστά ανάπτυξης και ανεργίας την εποχή του «ελεγχόμενου καπιταλισμού» (1945-1973) με τα επίπεδα ανάπτυξης και ανεργίας την εποχή της νεοφιλελεύθερης τάξης πραγμάτων (1979 έως σήμερα).

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, καθώς και σε όλο το φάσμα του ανεπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου, η επίδραση της χρηματοοικονομίας στην ανάπτυξη είναι αρνητική, όπως αποκαλύπτει πρόσφατη μελέτη των οικονομολόγων Stephen Gecchetti και Enisse Kharroubi για την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (βλ. Stephen Gecchetti and Enisse Kharroubi, «Reassessing the impact of finance on growth»).

Με την κυριαρχία της χρηματοοικονομίας, οι επενδύσεις στην πραγματική οικονομία μειώνονται σε σημαντικό βαθμό και οι μισθοί παραμένουν στάσιμοι από τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Το αποτέλεσμα είναι η άνοδος μιας νέας «Επίχρυσης Εποχής», με ανανεωμένες αξιώσεις για την ανωτερότητα του δαρβινικού καπιταλισμού.

Την ίδια στιγμή, ο φτωχός και εργαζόμενος πληθυσμός θεωρείται ως μια μορφή ενόχλησης στον γαλαξία όπου κατοικούν οι πλούσιοι. Κάπως έτσι ξεκινά ο ανελέητος πόλεμος των πλουσίων στους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας των απλών ανθρώπων, με τα μέσα ενημέρωσης να διεξάγουν συστηματικά ανά διαστήματα υποτιμητικές εκστρατείες απέναντι στην ταυτότητα της εργατικής τάξης.

Οσον αφορά την αύξηση των δημοσίων ελλειμμάτων και τη διόγκωση του κρατικού χρέους, οι εξελίξεις αυτές οφείλονται κυρίως στις ύπουλες φορολογικές πολιτικές που ευνοούν τους πλούσιους και τα εταιρικά περιουσιακά στοιχεία, και οι οποίες σχετίζονται με την κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία. Ακόμη και στις χώρες του μεσογειακού νότου (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία) που πλήττονται σήμερα ιδιαίτερα από την κρίση, και οι οποίες έχουν δαιμονοποιηθεί από τους βόρειους εταίρους τους στην Ευρωζώνη και τα διεθνή ΜΜΕ για τη δήθεν «σπάταλη» συμπεριφορά τους, οι αποκαλούμενες «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις εφάρμοσαν μεθοδικά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες αντιδραστικές παρά προοδευτικές κοινωνικές πολιτικές (βλ., το άρθρο του γράφοντος, C. J. Polychroniou «The Mediterranean Conundrum Crisis in the European Periphery». Economic and Political Weekly, Vol, XLVII, Νο. 21, May 26, 2012).

Από την άποψη της πολιτικής οικονομίας, το τέλος του κοινωνικού συμβολαίου στην Ευρώπη και το ξεχαρβάλωμα των κοινωνικών επιδομάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να γίνει κατανοητό ως αντανάκλαση στη μετατόπιση της ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου, παρά ως απόρροια της λογικής των αγνών οικονομικών. Η νεοσυντηρητική αντεπανάσταση που ξεκίνησαν αρχές της δεκαετίας του '80 η Θάτσερ και ο Ρέιγκαν στη Μεγάλη Βρετανία και στις ΗΠΑ, αντίστοιχα, αποτελεί ταξικό πόλεμο από τα πάνω εκ μέρους του χρηματιστικού κεφαλαίου και των μεγάλων επιχειρήσεων με τη χρήση της εξουσίας του κράτους.

Είναι μέσω της εφαρμογής αυτού του αναλυτικού φακού που μπορούμε να κατανοήσουμε σήμερα τη μανία των Ρεπουμπλικανών με το «ταβάνι χρέους» και τη σφαγή στα επιδόματα και τις δημόσιες υπηρεσίες στη σύγχρονη Αμερική. Η ίδια ανάλυση μπορεί επίσης να μας οδηγήσει σε μια σταθερή κατανόηση του ανορεκτικού πνεύματος που κυριαρχεί στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ενωσης, παρά την έλλειψη ανάπτυξης και το σοβαρό πρόβλημα ανεργίας που πλήττει το μεγαλύτερο μέρος της Ευρωζώνης.

Εν ολίγοις, ο υπαρκτός καπιταλισμός έχει απολέσει οποιοδήποτε πρόσχημα περί ενός κοινωνικά υπεύθυνου οικονομικού συστήματος και μεριμνά σχεδόν αποκλειστικά για τις ανάγκες και τα συμφέροντα των πλουσίων και των ισχυρών με την επιβολή πολιτικών που είναι βλαβερές για την υπόλοιπη κοινωνία. Ο υπαρκτός καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που υπερασπίζεται με πάθος τα συμφέροντα του 1% έναντι των συμφερόντων της υπόλοιπης κοινωνίας. Αυτό εξηγεί γιατί οι πλούσιοι, οι μεγάλες επιχειρήσεις και τράπεζες τα πάνε τόσο καλά σε μια περίοδο που οι στρατιές των ανέργων συνεχίζουν να αυξάνονται και ένα σημαντικό ποσοστό του εργαζόμενου πληθυσμού παλεύει απλά για να επιβιώσει.

Κατ' ουσίαν, συνεπώς, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε τόσο με μια πραγματική καπιταλιστική κρίση όσο με μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια εκ μέρους του πλέον ισχυρού τμήματος του κεφαλαίου να γυρίσει τον τροχό της ιστορίας εις βάρος του εργαζόμενου πληθυσμού σε μια περίοδο οικονομικής στασιμότητας.

* Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο αμερικανικό ηλεκτρονικό έντυπο Truthout και αναρτήθηκε σε πολλές δεκάδες ιστοσελίδες, ανάμεσα στις οποίες είναι και αυτή του Occupy the World.

Πηγή: enet.gr

ΕΛΣΤΑΤ: Στο 27% η ανεργία

Δεκέμβριος 19, 2013

Στο 27,0% διαμορφώθηκε το ποσοστό της ανεργίας κατά το τρίτο τρίμηνο του 2013, ελαφρώς μειωμένο από το 27,1% του προηγούμενου τριμήνου αλλά αυξημένο από το 24,8% του αντίστοιχου τριμήνου του 2012.

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, οι άνεργοι ανέρχονται σε 1.345.387, μειωμένοι κατά 0,4% σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο και αυξημένοι κατά 9,3% σε σχέση με το τρίτο τρίμηνο του 2012.

Το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας παρατηρείται στους νέους ηλικίας 15-24 ετών (57,2%), το οποίο στις νέες γυναίκες φθάνει στο 62,8%. Συνολικά, το ποσοστό ανεργίας των γυναικών (31,3%) είναι σημαντικά υψηλότερο από εκείνο των ανδρών (23,8%).

Πηγή: ysterografa.gr

«Δε λέμε ότι τα πράγματα τελείωσαν και όλα είναι καλά» δήλωσε για την κατάσταση της οικονομίας ο υπουργός Εσωτερικών, Γιάννης Μιχελάκης, μιλώντας στον ΣΚΑΙ ωστόσο επεσήμανε ότι «από το 2014 ο πολίτης θα αντιληφθεί στην καθημερινότητά του τα απτά αποτελέσματα της βελτίωσης της οικονομίας».

«Πρέπει να φτιάξουμε σιγά - σιγά τα δημοσιονομικά του κράτους για να αντιμετωπίσουμε την ανεργία. Με ευχολόγια θα την αντιμετωπίσουμε; Πρέπει να γίνουν επενδύσεις κάποιος να φέρει λεφτά και να πιστεύει ότι δε θα χρεοκοπήσει η χώρα και τα λεφτά του δεν θα πάνε χαμένα, πρέπει να πιστεύει ότι το χρέος είναι διαχειρίσιμο» τόνισε ο κ. Μιχελάκης για την αντιμετώπιση της ανεργίας.

Την άνοιξη του 2014 το χρέος θα γίνει βιώσιμο, με την προϋπόθεση ότι η χώρα θα έχει πιάσει τους στόχους της, υπάρχει απόφαση για το θέμα στο Eurogroup του 2012, πρόσθεσε ο υπουργός, χαρακτηρίζοντας ως μονόδρομο τις προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης.

Εν τω μεταξύ, ο υπουργός επανέφερε την πρόταση του πρωθυπουργού για τη μεταβίβαση της φορολογίας των ακινήτων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. «Να φύγει η φορολογία και να παει στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Θα μπορεί ο κάθε δήμος να ελέγχει κομμάτι - κομμάτι την πόλη του και να επιβάλλει μόνος του και πιο δίκαια το φόρο που θα είναι και ανταποδοτικός» τόνισε χαρακτηριστικά.

Ο υπουργός Εσωτερικών διευκρίνισε ότι το υπουργείο χρειάζεται προσθετά κονδύλια ύψους 150 εκατ. ευρώ έως το τέλος του χρόνου -πέραν των προγραμματισμένων 700 εκατ. ευρώ- για να καλύψει τα χρέη των δήμων προς ιδιώτες.

Σε νέο ιστορικό ρεκόρ σκαρφάλωσε το εποχικά διορθωμένο ποσοστό της ανεργίας τον Σεπτέμβριο του 2013 και ανήλθε στο 27,4%, από 26,0% που ήταν τον Σεπτέμβριο του 2012 και 27,3% τον Αύγουστο του 2013.

Πηγή: left.gr

Η γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού ταμείου (ΔΝΤ) Κριστίν Λαγκάρντ υπογράμμισε σήμερα ότι η οικονομική κρίση δεν έχει τελειώσει, πιέζοντας τους Ευρωπαίους να εφαρμόσουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, κυρίως αυτές που αφορούν την τραπεζική ένωση.

«Μπορούμε να πούμε πραγματικά ότι η κρίση είναι πίσω μας όταν το 12% του ενεργού πληθυσμού είναι άνεργο;», διερωτήθηκε η Λαγκάρντ μιλώντας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική επιτροπή (CESE) του Ευρωκοινοβουλίου.

«Υπάρχουν εμφανή σημάδια ότι δεν πάνε όλα καλά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αν και έχουν γίνει προσπάθειες για να γυρίσει η σελίδα της κρίσης», πρόσθεσε.

«Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι κερδίσαμε. Πρέπει να κάνουμε περισσότερα», υπογράμμισε η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, καλώντας κυρίως την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) να αφήσει για καιρό ακόμα το βασικό της επιτόκιο σε χαμηλό επίπεδο και να καταπολεμήσει την επιβράδυνση του πληθωρισμού.

Η Λαγκάρντ σημείωσε επίσης ότι η τραπεζική ένωση «παραμένει μια προτεραιότητα», την ώρα που οι υπουργοί Οικονομικών της ΕΕ ξεκίνησαν σήμερα μια έντονη διαπραγμάτευση για τον μηχανισμό που θα αναλάβει να καθορίσει την τύχη των προβληματικών τραπεζών της ευρωζώνης.

«Η θέση μας στο ΔΝΤ είναι αρκετά απλή: η τραπεζική ένωση θα πρέπει να είναι μια απλή ένωση με έναν ενιαίο μηχανισμό επιτήρησης και έναν ενιαίο μηχανισμό εκκαθάρισης των τραπεζών που θα διαθέτουν ένα κοινό δίχτυ ασφαλείας», δήλωσε η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ.

«Γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλά πολύπλοκα θέματα που πρέπει να ληφθούν υπόψη αυτή τη στιγμή, όμως ζητάμε, προτρέπουμε, παρακαλούμε να εξεταστεί ένα σύστημα απλό, αποτελεσματικό, δίκαιο και όσο το δυνατόν πιο προβλέψιμο», επεσήμανε η Λαγκάρντ.

Γενικότερα, η Λαγκάρντ χαιρέτισε τις «προόδους» που σημειώθηκαν στην Ευρώπη από την αρχή της κρίσης, προόδους που μεταφράζονται σε αυξημένες προοπτικές ανάπτυξης και μια κάμψη των ποσοστών της ανεργίας.

Όμως «δεν μπορεί να υπάρξει χαλάρωση και διότι γιατί με ρυθμό ανάπτυξης 1% (η οποία προβλέπεται να καταγραφεί το 2014) στην ευρωζώνη δεν θα πρέπει να επιβραδύνουμε τον ρυθμό των μεταρρυθμίσεων», υπογράμμισε η ίδια.


Πηγή: ysterografa.gr

 

 

eshopkos-foot kalymnosinfo-foot kalymnosinfo-foot nisyrosinfo-footer lerosinfo-footer mykonos-footer santorini-footer kosinfo-foot expo-foot