Είθισται να αποκαλούμε τη μεγάλη θεομητορική εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και τη μετάστασή Της στους ουρανούς και «Πάσχα του καλοκαιριού». Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό; Πότε εορτάστηκε για πρώτη φορά ο «Δεκαπενταύγουστος»;

Ο Δεκαπενταύγουστος ή καλύτερα εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου έχει ιδιαίτερη θέση στο εορτολόγιο της Εκκλησίας και συνδέεται άμεσα με τη μοναδικότητα του προσώπου της Παναγίας , αποτελώντας τη μεγαλύτερη από τις γιορτές που καθιερώθηκαν προς τιμή της Παναγίας.

Οι πρώτες μαρτυρίες για τον εορτασμό της Κοίμησης της Θεοτόκου εμφανίζονται τον πέμπτο αιώνα μΧ, γύρω στην εποχή που συγκλήθηκε η Γ’ Οικουμενική Σύνοδος της Εφέσου (451), η οποία καθόρισε και το θεομητορικό δόγμα, ενώ επιπλέον έγινε και η αιτία να αναπτυχθεί η τιμή στο πρόσωπο της Θεοτόκου.

Για πρώτη φορά η Κοίμηση της Θεοτόκου πρέπει να εορτάστηκε στα Ιεροσόλυμα στις 13 Αυγούστου, ενώ απο το 460 και μετά αποφασίστηκε η μετάθεση της εορτής για τις 15 Αυγούστου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η εορτή εκείνη είγε γενικότερο θεομητορικό χαρακτήρα, χωρίς ειδική αναφορά στο γεγονός της Κοιμήσεως της Παναγίας και ονομάζονταν «ημέρα της Θεοτόκου Μαρίας».

Ως κέντρο του πανηγυρισμού αναφέρεται στην αρχή ένα «Κάθισμα» (ναός), που βρίσκονταν έξω από τα Ιεροσόλυμα στον δρόμο προς την Βηθλεέμ. Η σύνδεση αυτής της γιορτής με την Κοίμηση της Θεοτόκου, έγινε στον ναό της Παναγίας, που βρισκόταν στη Γεσθημανή, το «ευκτήριο του Μαυρικίου», όπου υπήρχε και ο τάφος της.

Κατά την εκκλησιαστική παράδοση, της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου προηγείται νηστεία, η οποία καθιερώθηκε τον 7ο αιώνα. Αρχικά ήταν χωρισμένη σε δύο περιόδους: πριν από την εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και πριν από την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Τον 10ο αιώνα, συνενώθηκαν σε μία νηστεία, που περιλαμβάνει 14 ημέρες και ξεκινά την 1η Αυγούστου. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης νηστείας, νηστεύεται το λάδι εκτός του Σαββάτου και της Κυριακής, ενώ στη γιορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα καταλύεται το ψάρι.

Ανήμερα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου καταλύονται τα πάντα, εκτός και αν η εορτή πέσει σε Τετάρτη ή Παρασκευή, οπότε καταλύεται μόνο το ψάρι.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία ο εορτασμός της Κοίμησης της Θεοτόκου περιλαμβάνει κατά πρώτο λόγο το θάνατο και την ταφή της Παναγίας και κατά δεύτερο την ανάσταση και τη μετάστασή της στους ουρανούς.

Για την Κοίμηση της Θεοτόκου δεν υπάρχουν πληροφορίες από την Καινή Διαθήκη. Γι’ αυτήν μαθαίνουμε από τις διηγήσεις σημαντικών εκκλησιαστικών ανδρών, όπως των Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, Μόδεστου Ιεροσολύμων, Ανδρέα Κρήτης, Γερμανού Κωνσταντινουπόλεως, Ιωάννη Δαμασκηνού κ.ά., καθώς και από τα σχετικά τροπάρια της εκκλησιαστικής υμνολογίας. Στα κείμενα αυτά διασώζεται η «αρχαία και αληθεστάτη» παράδοση της Εκκλησίας γι’ αυτό το Θεομητορικό γεγονός.

Έτσι, λοιπόν, κατά την εκκλησιαστική παράδοση, η μητέρα του Ιησού Χριστού, Μαρία (η Θεοτόκος και Παναγία), πληροφορήθηκε τον επικείμενο θάνατό της από έναν άγγελο τρεις ημέρες προτού αυτός συμβεί και άρχισε να προετοιμάζεται κατάλληλα. Προσεύχεται στο όρος των Ελαιών και δίνει τα υπάρχοντά της σε δύο γειτόνισσές της χήρες. Επειδή κατά την ημέρα της Κοίμησής της δεν ήταν όλοι οι Απόστολοι στα Ιεροσόλυμα, καθώς κήρυτταν «απανταχού γης», μια νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε κοντά της. Μοναδικός απών ο απόστολος Θωμάς.

Η Κοίμηση της Θεοτόκου συνέβη στο σπίτι του Ευαγγελιστή Ιωάννη, στο οποίο διέμενε η μητέρα του Θεανθρώπου. Αφού της έκλεισαν τα μάτια, οι Απόστολοι μετέφεραν το νεκροκρέβατό της στον κήπο της Γεθσημανής, όπου και την έθαψαν. Κατά τη μεταφορά του λειψάνου της, φανατικοί Ιουδαίοι αποπειράθηκαν να ανατρέψουν το νεκροκρέβατό της, αλλά τυφλώθηκαν. Μόνο ένας από αυτούς κατόρθωσε να το ακουμπήσει, αλλά μια αόρατη ρομφαία του έκοψε τα χέρια.

Μοναδικός απών από την κηδεία της υπήρξε, όπως προαναφέραμε, ο Απόστολος Θωμάς. Όταν μετά από τρεις ημέρες πήγε στον τάφο της, βρήκε μόνο τα εντάφια. Προφανώς, η Παναγία είχε αναστηθεί. Πάνω στον τάφο της χτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός, που αποδίδεται στην Αγία Ελένη.

Μετά την καταστροφή του, ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μαρκιανός (450-457) με τη δεύτερη σύζυγό του Πουλχερία έχτισαν ένα νέο ναό, που υπάρχει μέχρι σήμερα. Η Κοίμηση της Θεοτόκου εορταζόταν αρχικά στις 13 Αυγούστου και από το 460 στις 15 Αυγούστου

Η Δογματική διαφορά μεταξή Ορθοδόξου και Καθολικής Εκκλησίας

Η Καθολική Εκκλησία πιστεύει στο δόγμα της ενσώματης ανάληψης της Θεοτόκου (Assumptio Beatae Mariae Virginis), που οριστικοποιήθηκε με την αποστολική εγκύκλιο του Πάπα Πίου IB’ «Munificentissimus Deus» (1 Νοεμβρίου 1950).

Αντίθετα, η Ορθόδοξη Εκκλησία κάνει λόγο πρώτα για Κοίμηση της Θεοτόκου, δηλαδή πραγματικό θάνατο (χωρισμό ψυχής και σώματος) και στη συνέχεια για μετάσταση της Θεοτόκου, δηλαδή ανάσταση (ένωση ψυχής και σώματος) και ανάληψή της κοντά στον Υιόν της.

Κατά την εκκλησιαστική παράδοση, της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου προηγείται νηστεία, η οποία καθιερώθηκε τον 7ο αιώνα. Αρχικά ήταν χωρισμένη σε δύο περιόδους: πριν από την εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και πριν από την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Τον 10ο αιώνα, συνενώθηκαν σε μια νηστεία, που περιλαμβάνει 14 ημέρες και ξεκινά την 1η Αυγούστου. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης νηστείας, νηστεύεται το λάδι εκτός του Σαββάτου και της Κυριακής, ενώ στη γιορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα καταλύεται (επιτρέπεται) το ψάρι. Ανήμερα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου καταλύονται τα πάντα, εκτός και αν η εορτή πέσει σε Τετάρτη ή Παρασκευή, οπότε καταλύεται μόνο το ψάρι. Τις ημέρες της νηστείας του Δεκαπενταύγουστου ψάλλονται τις απογευματινές ώρες στις εκκλησίες (εκτός Κυριακής), εναλλάξ, ο «Μικρός και ο Μέγας Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον», οι λεγόμενες «Παρακλήσεις».

Το «Πάσχα του Καλοκαιριού» και οι … Παναγίες της Ελλάδας

Στην Ελλάδα, η Κοίμηση της Θεοτόκου εορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα, ονομάζεται δε και «Πάσχα του Καλοκαιριού».

Σε πολλά νησιά του Αιγαίου (Τήνος, Πάρος, Πάτμος) στολίζουν και περιφέρουν επιτάφιο προς τιμήν της Παναγίας.

Σε πόλεις δε, και χωριά ανά την επικράτεια, σε εκκλησίες αφιερωμένες στην Κοίμηση της Θεοτόκου διοργανώνονται παραδοσιακά πανηγύρια, που καταλήγουν σε γενικευμένο γλέντι.

Από το όρος Μελά η Παναγία Σουμελά, βρέθηκε στο Βέρμιο Ημαθίας. Στην Τήνο η γιορτή της συνδέθηκε με τον τορπιλισμό της «Έλλης» και μαζί με την Κοίμησή της οι Έλληνες τιμούν την μνήμη αυτών που χάθηκαν.

Στη Λέρο η Καστροβασίλισσα, στην Αστυπάλαια η Πορταΐτισσα, στη Ρόδο η Κρεμαστή και στην Πάρο η Εκατονταπυλιανή, στη Λέσβο η Αγία Σιών της Αγιάσου και στη Νίσυρο η Σπηλιανή Κυρά. Στην Κρήτη η Καλυβιανή και η Μεγάλη Παναγιά της Νεάπολης, στην Ίμβρο η Παναγιά η Ιμβριώτισσα και στη Χαλκιδική η Μεγάλη Παναγιά. Στη Γουμένισσα το Θεομητορικό Μοναστήρι, στην Ήπειρο η Μολυβδοσκέπαστη, στην Κεφαλονιά η Οφιούσα, στην Άνδρο η Φανερωμένη, στην Κάρπαθο η Παναγιά της Ολύμπου και η Χοζοβιώτισσα στην Αμοργό.

Στη Σκιάθο η Βαγγελίστρα, στο Λεωνίδιο Κυνουρίας η Παναγιά της Έλωνας και η Επισκοπιώτισσα στη Μαντινεία.

Η Κοίμηση της Θεοτόκου δεν είναι ένα πένθιμο γεγονός για το ελληνικό λαό, επειδή η Παναγία «μετέστη προς την ζωήν».

https://www.dogma.gr

Ἡ Ἐνορία Ἁγίων Πάντων Κῶ ἀνακοινώνει ὅτι τό Σάββατο 20η Ἰουλίου πανηγυρίζει τό Ἱερό Ἐξωκκλήσιο τοῦ Προφήτου Ἠλιού τοῦ Θεσβίτου (στό Σύμπετρο)

Τήν Παρασκευή 19η Ἰουλίου ἑσπέρας στίς 7.00 μ.μ. θά ψαλεῖ Μέγας Πανηγυρικός Ἑσπερινός

Μετά τό πέρας τοῦ Ἑσπερινοῦ θά ἀκολουθήσεῖ παραδοσιακό γλέντι.

Τό πρωί τοῦ Σαββάτου 20η Ἰουλίου στίς 7.00 π.μ. θά τελεσθεῖ ἡ Θεία Λειτουργία.

Ἐκ τῆς Ἐνοριακῆς Επιτροπῆς.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Φέρομεν εις γνώσιν των ευλαβών προσκυνητών και παντί τω πληρώματι των ευσεβών Κώων ότι, το ερχόμενο Σάββατο 20 Ιουλίου εορτάζει το εξωκλήσιο του Προφήτου Ηλιού στο Μαστιχάρι . Το εσπέρας της Παρασκευής 19 Ιουλίου και ώρα 7:30 μ.μ θα τελεστεί πανηγυρικός εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας. Νωρίς το πρωί της επομένης περί τις 7:30 π.μ. ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία.

 

Εκ της Εκκλησιαστικής επιτροπής.

Ἡ Ἐνορία Ἁγίων Πάντων Κῶ ἀνακοινώνει ὅτι τήν Τετάρτη 17η Ἰουλίου πανηγυρίζει τό Ἱερό Ἐξωκκλήσιο τῆς Ἁγίας ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης.

Τήν Τρίτη 16η Ἰουλίου στίς 7.00 μ.μ. θά ψαλεῖ Μέγας Πανηγυρικός Ἑσπερινός.

Μετά τό πέρας τοῦ Ἑσπερινοῦ θά ἀκολουθήσει παραδοσιακό γλέντι.

Τό πρωί τῆς Τετάρτης 17η Ἰουλίου στίς 7.00 π.μ. θά τελεσθεῖ ἡ Θεία Λειτουργία.

Ἐκ τῆς Ἐνοριακῆς Ἐπιτροπῆς

Νέος αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μ. Βρετανίας εξελέγη ο Καλυμνιακής καταγωγής μητροπολίτης Νικήτας Λιούλιας
Την πλήρωση της χηρεύσασας Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας προχώρησε σήμερα, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία συνεδριάζει από το πρωί, στο πλαίσιο των τακτικών συνεδριών της για τον μήνα Ιούνιο.

Προηγουμένως, τα μέλη της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, που συνεδριάζει υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, κήρυξαν εν χηρεία την Ι. Αρχιεπισκοπή λόγω της ιδιαιτέρως επιβαρυμένης κατάστασης της υγείας του αρχιεπισκόπου Γρηγορίου.

Από την ψηφοφορία, που πραγματοποιήθηκε στον Πατριαρχικό Ναό, κατόπιν προβολής τριών υποψηφίων, εξελέγη παμψηφεί ο μητροπολίτης Δαρδανελλίων Νικήτας (Λιούλιας), Καλυμνιακής καταγωγής, διευθυντής του Πατριαρχικού Ορθόδοξου Ινστιτούτου «Πατριάρχης Αθηναγόρας», στο Μπέρκλει Καλιφόρνιας.

Ταυτόχρονα, η Αγία και Ιερά Σύνοδος αποφάσισε να εκφράσει την ευαρέσκειά της στον αρχιεπίσκοπο πρώην Θυατείρων και Μ. Βρετανίας Γρηγόριο για την πολυετή διακονία και προσφορά του στον πιστό λαό της σημαντικής αυτής εκκλησιαστικής επαρχίας της Μητρός Εκκλησίας

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

O Σεβ. Μητροπολίτης Δαρδανελλίων, υπέρτιμος και έξαρχος παντός Ελλησπόντου, κ. Νικήτας (Λιούλιας) γεννήθηκε στην Φλόριντα των Ηνωμένων Πολιτειών το 1955 και είναι Καλυμνιακής καταγωγής

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιον της Φλώριδας, από το οποίον έλαβε το πτυχίο στη Θρησκειολογία (1976). Στη συνέχεια στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης, εκ της οποίας απεφοίτησε το 1980 και κατόπιν πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1982).

Υπηρέτησε ως γραμματεύς στα γραφεία του Βουλευτού Μιχαήλ Μπιλλιράκη στην Ουάσιγκτον(1982-1984).

Εχειροτονήθη Διάκονος το 1985 από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ιάκωβο και κατά το ίδιον έτος Πρεσβύτερος.

Υπηρέτησε στην ενορία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης (Merriville, ΙΝ) και από το 1987 στην Ιερά Επισκοπή Σικάγου ως Γραμματεύς.

Το 1988 έλαβε το οφφίκιον του Αρχιμανδρίτου και ανέλαβε Πρωτοσύγκελλος της ως άνω Επισκοπής.

Επί διετίαν εις την Αγίαν Πετρούπολιν της Ρωσσίας συνεπλήρωσε τας σπουδάς του εις την Ιστορίαν και την εκμάθησιν της Ρωσσικής γλώσσης. Κατά το διάστημα αυτό επέδειξεν ιδιαίτερον ζήλον διά τα προγράμματα νεολαίας, ειδικώς διά τον ΣΥΝΔΕΣΜΟΝ και ανέπτυξε πλουσίαν δράσιν με αξιόλογον ποιμαντικόν και φιλανθρωπικόν έργον.

Εδίδαξεν εις το Πανεπιστήμιον Loyola of Chicago επιλεγόμενα μαθήματα περί Ορθοδοξίας.

Την δε 2αν Δεκεμβρίου 1996 εξελέγη παμψηφεί Μητροπολίτης Χόνγκ Κόνγκ και εχειροτονήθη την 14ην ιδίου εις τον Πατριαρχικόν Ναόν του Αγίου Γεωργίου.

Η ενθρόνισίς του εγένετο εις τον Καθεδρικόν Ναόν του Αγίου Λουκά Χόνγκ Κόνγκ την 12ην Ιανουαρίου 1997 και κατέστη πρώτος κανονικός ποιμενάρχης της νεοιδρυθείσης Μητροπόλεως Χόνγκ Κόνγκ, μετατεθείς εις την Ιεράν Μητρόπολιν Δαρδανελλίων κατά το έτος 2007.

Ο Σεβ. Μητροπολίτης είναι Διευθυντής του εν Berkeley Η.Π.Α. Πατριαρχικού Ορθοδόξου Ινστιτούτου «Πατριάρχης Αθηναγόρας»

Σελίδα 1 από 66

 

 

eshopkos-foot kalymnosinfo-foot kalymnosinfo-foot nisyrosinfo-footer lerosinfo-footer mykonos-footer santorini-footer kosinfo-foot expo-foot